ठण् ठण् ठण् ठण्.... पहारेकऱ्याने घंटेचे चार टोले दिले, तेव्हा ललिता खोलीतून बाहेर आली. खोलीसमोरचं मोगऱ्याच्या सुवासानं घमघमणारं अंगण पार करून चालायचा व्यायाम करायसाठी खास तयार केलेल्या रस्त्याला लागली. इथं या रस्त्याला कोणी `वॉकिंग ट्न्ॅक' म्हणत नव्हतं की त्याच्या सभोवती असलेल्या बागेला `जॉगर्स पार्क' म्हणत नव्हतं. पाच फेऱ्या म्हणजे दोन किलोमीटर चालणं. रोज पाच-सात किलोमीटर चालून वजनाचे किलो घटवायला अनेक जण इथं येऊन राहतात. ती सुद्धा त्याच उद्देशानं आलेली; पण तिला वजन कमी करायचं होतं ते तिच्या मुलीचं. स्वत:चं नव्हे. तरीही ही भल्या पहाटेची वेळ तिच्या अत्यंत आवडीची होती. साधारण साडेचार पावणेपाचला इथं लोकांच्या हालचाली सुरू होत. तत्पूर्वी असं रमतगमत फिरणं हाच तिथल्या रटाळ आणि निरस जीवनक्रमातला मोठा विरंगुळा होता. दिवसभर भाजून काढणारा उन्हाचा रखरखाट आणि उबवून टाकणाऱ्या घामट रात्रींच्यामध्ये पहाटेची ही वेळच काय ती थंडगार आणि प्रसन्न वाटायची तिला. त्यामुळे दिवसभर जयाच्या ट्नीटमेंटमागे वणवणून कितीही थकली असली, रात्रीचा पहिला प्रहर रमणिकच्या बेधुंद स्पर्शांना आठवत, तळमळत काढलेला असला तरीही पहाटेचे हे निसर्गसान्निध्यातले फिरणे तिला सोडावेसे वाटत नसे. फिरायचा मार्गही तसा आपलं वैशिष्ट्य राखून होता. त्यामुळे रस्त्याला लागल्यावर लगेच तिची नजर सरावाने समोर वळली.
