कथा

फरजानाच्या मनात तुफान उठले होते. चूक की बरोबर हे त्या अशिक्षित, साध्या, भोळया जीवाला कळेनासे झाले होते. अब्बाला तरीही तिने तऱ्हेतऱ्हेने सांगण्याचा प्रयत्न केला. पुन्हा तोच अनुभव तिला नकोसा नकोसा वाटत होता.

दाखवण्याचा कार्यक्रम होता. उषा तयार होत होती. मुक्ता तिच्याकडे कौतुकाने बघत राहिली. ठसठशीत नाकडोळे. चेहऱ्यावर गोडवा. किती कामसू आणि चटपटीत आहे पोर.

- लाटांचं गाणं चालूच होतं- दूरवर लांब निळसर पांढरी किनाररेष - मध्येच गडप होत होती अदृष्टात, म्हणजे समुद्र आणि आकाश एकच वाटत होतं.

रियाच्या शाळेतून अत्यावश्यक कामासाठी फोन आला आहे असा निरोप आला, तेव्हा रजूचं `पॉवर प्रेझेंटेशन' अगदी नुकतंच सुरू झालेलं होतं.

`कुणाला माझी गरजच नाही. नोबडी नीड्स मी.''
``का? असं काय झालंय?''
``तुझी पण कुणाला गरज नाहीये.''
``हं... पण मी बरेच काही करू शकतो.'' त्याच्यात हो स्वत:बद्दल विश्वास होता.
``पण कोणीतरी काही करायला सांगितलं पाहिजे तरच ना...''

ती विमानतळाबाहेर आली. हातात दोन बॅगा, गळयात लटकावलेली पर्स ! बाहेर आल्यावर हातातील बॅगा तिनं खाली ठेवल्या. तेवढ्यात तत्परतेनं ड्नयव्हर पुढे आला. त्यानं तिला अदबीनं नमस्कार केला. थोडंसं हसून ती म्हणाली.

``कसे आहात, अंकल ?''

दोन जिने चढून मी आणि सब-इन्स्पेक्टर मानिनी त्या मोठ्या दरवाज्यातून आत शिरलो तर वाटलं की दुसऱ्याच जगात आलो आहोत. मानिनीसाठी हे जग नवीन नव्हतं. माझ्यासाठी मात्र नक्कीच नवं होतं.

आपल्या अवतीभवती आपण चिमुकल्यांच्या छोट्या बालवाड्या बघतो. छोटुकली मुलं कशी मस्त खेळत, गात असतात आणि त्यांच्या बाई त्यांना त्यांच्या कलानं गाणी, गोष्टी शिकवत असतात. पण हे सगळं चित्र आत्ता अगदी गेल्या २०-२५ वर्षातले.

- एक -

बाइंर्नी नाव पुकारले, `मोहन धाकू, पुढे ये''

मी पटकन वर पाहिले. चेहरा परिचितसा वाटला.

``तुझ्या आईचे नाव द्रुपदा आहे का रे?''

माझ्या या प्रश्नाचे त्याला नवल वाटले.

``व्हय, पर तुमास्नी कस ठावं?''